Todos os poemas de Esther Piñeiro reflicten feitos vividos e amosan a soidade e tristura que sentiu, os seus amores, desamores, a seres moi queridos que foi perdendo ao longo do camiño... A súa familia, o seu piar máis importante, experimentou en tres ocasións as asperezas da emigración: primeiro seu pai, que emigrou a Francia, cando ela aínda non sabía falar ben e dicía que el estaba en "Fancha"; logo seu marido, ao ano de casar, quedando ela soa cun meniño; e recentemente, un dos seus fillos tivo que ir traballar fóra. Estas vivencias familiares tamén están plasmadas en Anacos dunha vida.