Piyanonun, ruhu dansa iteleyen notalari bir ipe siralanmis gibi havaya karisti. Sihirli bir parmak tuslara can üflüyor, kackin notalari dize getiriyordu. Müphem cevremde bir tur atti. Adimlari aci verecek kadar aheste, asaletinden kör edecek ahenkte zarifti. Bu, ayni zamanda bir oda dolusu oksijenin cigerlerime yetemedigi ilk andi.
Alessia, yirmili yaslarda görünse de aslinda binlerce yil önce dogmus Yasam Kanidir. Günün birinde onu Doga Ana yapan büyüsünü kesfeder ve evinin zemininde acilan bir delikten asagi kirli, sefil ve kurtarilmaya muhtac olan Arafa düser. Bu topraklara ait oldugunu ve asirlardir büyülü evrenlerde tutsak edildigini
ögrenmeden önce kaderi, imkansiz aski Müphemle birlesir.
Müphem, Ambroseun günlügünü bulup Arafi kurtarmaya yemin etmis ölümcül dokunuslu Azraildir ve bu yüzden eldivenlerini asla cikarmamaktadir. Alessianin teniyse eldivenleri yokken dokunabildigi tek tendir.
Araf, ruh yiyen bir imparatorun elindedir. Üstelik asirlardir hicbir ruh cennet veya cehenneme gidememistir cünkü imparator ruhlarla besleniyordur. Her biri Yasam Kaninin, yani Alessianin bir gün bu topraklara hayat getirmesini bekliyordur. Arafin kaderi, Ambroseun kayip günlügüne baglidir. Kurtulusu arzulayan herkes
bu günlük icin seferber olurken, icinde yazanlari okuyabilecek tek kisi Alessiadir. Alessia ölü diyarin ölü topraklarini Müphemle birlikte kötü kaderinden kurtaracak midir yoksa bu mahkmiyeti sessizce izlemek zorunda mi kalacaktir