Ne sofraya zamaninda oturur ne töre dinlerdi ne kural. Ne kizmaktan anlardi ne cezadan. Korkusuz ve inatçiydi.
Gel dedigin yere gelmez, kendi yolunu seçerdi. Onu gören taniyan "Gözünü korkut, bununla ileride bas edemezsin. Yilanin basini küçükken ezeceksin" diyordu. Yarisindan sonrasi kararmis, üzeri yanmaktan kabuk baglamis küçük parmaklarini göstere göstere konusurdu. Paçalari lastikle sikistirilmis pazen donunun içine sokardi lastik ayakkabilarini eskimesin diye. Yoksullugu çiplak ayaklari ile ezer geçerdi. Küçücük bedeni, dimdik yürüyüsü ile dev bir kisraga dönüsürdü. Köylüler onu, dizginlenemez, durdurulamaz, ehlilestirilemez, üzerine gidilince zapt edilmez asi atlara benzetirdi.
